Kiedy wypadłem z tego rusztowania, myślałem, że najgorszy będzie ból. A potem okazało się, że najgorsza jest cisza. Bo jak leżysz w szpitalu i nagle nie możesz chodzić, to wszyscy mówią ściszonymi głosami, jakbyś już nie żył. Kumpel przyniósł laptopa. Powiedział stary, ogarnij se jakieś , żeby ci czas zleciał. Śmiał się. Ja też się zaśmiałem, ale w środku było mi wszystko jedno.
Nie grałem wcześniej. W życiu. Myślałem, że to dla frajerów, którzy nie umieją liczyć. No i proszę. Leżę, noga w gipsie, kręgosłup po przejściach, a przede mną ekran i jakieś kolorowe kółka. Zarejestrowałem się, bo nie miałem nic lepszego do roboty. Wpłaciłem stówę. Przegrałem w dwadzieścia minut.
Wkurzyłem się. Nie na kasyno na siebie. Że nawet przegrywać nie umiem. I wtedy, drugiego dnia, trafiłem na taką grę... właściwie to nie gra, tylko takie obstawianie wyników. Ale nie sport. Kursy na różne rzeczy. Pogodę. Kiedy spadnie śnieg w Zakopanem. W dupie, myślę.
Postawiłem symboliczną dychę. Wygrałem. Postawiłem drugi raz. Znowu. Trzeci raz pudło. I wtedy zrozumiałem, że to nie jest ślepy traf. Trzeba czytać, analizować, sprawdzać historyczne dane. Ja? Nigdy nie byłem orłem z matmy, ale czasu nagle zrobiło się mnóstwo. Zacząłem śledzić wszystko.
Po tygodniu miałem system. Dziwne, co? Ktoś na wózku inwalidzkim robi arkusz kalkulacyjny do obstawiania kursów na vavada casino pl. Śmieszne. Ale działało. Przestałem strzelać na oślep. Zaczęło przypominać pracę. Tylko że nikt mi nie płacił sam musiałem wygrać.
Mijały miesiące. Wózek stał się częścią mieszkania. Wychodziłem rzadko, bo schody, bo winda zepsuta, bo po co. Kasyno? Nie, to nie było już kasyno. To była moja giełda. Siadałem rano, sprawdzałem wiadomości, kursy, analizy. Grałem tylko wtedy, gdy prawdopodobieństwo było po mojej stronie. Ludzie mówią, że w hazardzie nie ma pewniaków. Gówno prawda. Są sytuacje, w których ryzyko jest tak małe, że głupotą jest nie postawić.
Największa wygrana przyszła we wtorek. Pamiętam, bo akurat padał deszcz, a ja nie mogłem wyjść na balkon, żeby zapalić. Postawiłem na kombinację zdarzeń mecz, jakiś polityczny sondaż i kurs na konkretną liczbę bramek. Łączny kurs 37. Postawiłem tysiąc. Czekałem. W życiu tak się nie denerwowałem, nawet jak stałem na tej kładce i czułem, że zaraz spadnę.
Wpadło. Trzydzieści siedem tysięcy.
Nie krzyczałem. Siedziałem i patrzyłem w ekran. Pierwszy raz od wypadku poczułem, że coś zależy tylko ode mnie. Nie od rehabilitantów, nie od ZUS-u, nie od rodziny. Od mojego łba i kliknięcia.
Z czasem zacząłem wypłacać. Regularnie. Na początku drobne kwoty, potem większe. Kupiłem nowy wózek taki elektryczny, z regulacją wysokości. Winda na osiedlu? Sam zapłaciłem za modernizację. Wspólnota pierdoliła, że trzeba zbierać pieniądze, a ja im na zebraniu mówię już zapłacone. Patrzyli, jakbym spadł z Marsa.
Najlepsze jest to, że nie muszę już grać codziennie. Gram, jak chcę. Jak widzę okazję. Jak analiza wskazuje, że warto.
Kumpel, ten od laptopa, wpadł kiedyś i pyta stary, dalej siedzisz w tym vavada casino pl? Mówię siedzę. A on na to no to kiedy w końcu spłacisz ten dług? Bo ja myślałem, że ty tylko na niby.
Nie spłaciłem. Nigdy nie miałem długów. To chyba najlepsze podsumowanie.
Nie każdy, kto gra, ucieka. Niektórzy grają, żeby wrócić.
